Παραγωγή υψηλής ποιότητας, αλλά υπεραξία που δημιουργείται αλλού: το ελληνικό ελαιόλαδο συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό να φεύγει από τη χώρα ως πρώτη ύλη, την ώρα που η εγχώρια γραφειοκρατία επιβαρύνει τον παραγωγό με διαδικασίες και δικαιολογητικά που, σύμφωνα με όσα καταγγέλλονται, επαναλαμβάνουν στοιχεία τα οποία το κράτος διαθέτει ήδη.
Ενδεικτικό παράδειγμα αναφέρεται το Ελαιοκομικό Μητρώο, για το οποίο ζητείται από τον παραγωγό να υποβάλει 32 διαφορετικά έγγραφα και πιστοποιητικά, παρότι μέρος των πληροφοριών τηρείται από άλλους δημόσιους φορείς. Στο ίδιο πλαίσιο, γίνεται αναφορά και στο ψηφιακό δελτίο αποστολής, το οποίο παρουσιάζεται ως μέτρο ελέγχου, αλλά προστίθεται σε ένα ήδη απαιτητικό διοικητικό περιβάλλον για την παραγωγή.
Την ίδια στιγμή, τα μεγέθη της ελληνικής παραγωγής παραμένουν ιδιαίτερα ισχυρά. Η χώρα παράγει περίπου 250.000 έως 300.000 τόνους ελαιόλαδο τον χρόνο, με ποσοστό 70% έως 80% να κατατάσσεται ως έξτρα παρθένο, επίπεδο που αναφέρεται ως μοναδικό σε διεθνή κλίμακα. Παρ’ όλα αυτά, πάνω από το μισό ελληνικό ελαιόλαδο εξάγεται χύμα, κυρίως προς την Ιταλία, όπου τυποποιείται και διοχετεύεται σε αγορές της Βόρειας Ευρώπης, των ΗΠΑ και της Ασίας με ιταλική ταυτότητα και υψηλότερη τιμή.
Στον αντίποδα της ελληνικής εικόνας, παρατίθεται ο σχεδιασμός της Ιταλίας για τα επόμενα χρόνια. Το ιταλικό Εθνικό Σχέδιο Ελαιολάδου 2026-2031 προβλέπει αύξηση της παραγωγής κατά 25% μέσα στην επόμενη επταετία, με επέκταση καλλιεργειών σε περίπου 700.000 στρέμματα και επενδύσεις σε υπερεντατικούς ελαιώνες, μηχανοποίηση και σύγχρονες μονάδες τυποποίησης. Παράλληλα, γίνεται λόγος για συστηματική ενίσχυση του branding, των γεωγραφικών ενδείξεων και της διεθνούς προώθησης.
Στο πεδίο των τιμών, αναφέρεται ότι η μέση τιμή εξαγωγής χύμα ελληνικού ελαιολάδου είναι έως και 40% χαμηλότερη από την τιμή ενός επώνυμου ιταλικού προϊόντος στο ράφι, ενώ σε ορισμένες αγορές η διαφορά περιγράφεται ως ακόμη μεγαλύτερη, ξεπερνώντας και το τριπλάσιο. Η απόκλιση αποδίδεται όχι σε θέμα ποιότητας, αλλά σε οργάνωση, στρατηγική και συνολική πολιτική για το προϊόν.
Ως επόμενος κρίσιμος παράγοντας προβάλλεται η πιθανή μείωση της ιταλικής ανάγκης για εισαγωγές. Αν επιτευχθεί η αύξηση παραγωγής που περιγράφεται στο ιταλικό σχέδιο, η ζήτηση για ελληνικό χύμα ελαιόλαδο εκτιμάται ότι μπορεί να περιοριστεί αισθητά μέσα στην επόμενη δεκαετία, γεγονός που θα επηρεάσει άμεσα τη διάθεση της ελληνικής παραγωγής.
Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι το ελληνικό ελαιόλαδο δεν εμφανίζει έλλειμμα ποιότητας ή διεθνούς αναγνώρισης, αλλά αντιμετωπίζει ζητήματα οργάνωσης και λειτουργίας του διοικητικού μηχανισμού, με τις διαδικασίες να παραμένουν σύνθετες και τις δράσεις να περιγράφονται ως αποσπασματικές.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου