Η έντονη εξάρτηση από τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) αποδείχθηκε ότι δεν συνοδεύεται πάντα από την επιθυμητή ενεργειακή αυτονομία. Η Ελλάδα, εν μέσω κρισίμων στιγμών, είδε να πλησιάζει τον κίνδυνο μαζικής διακοπής ρεύματος, γεγονός που εγείρει ερωτήματα για τον σχεδιασμό των υποδομών και την ισορροπία του ενεργειακού της μείγματος.
Παρά τα μεγάλα λόγια περί μετάβασης στην πράσινη ενέργεια και μειωμένης εξάρτησης από εισαγωγές, η πραγματικότητα έδειξε ότι χωρίς επάρκεια αποθήκευσης, ισχυρές εφεδρείες και διασυνδεδεμένα δίκτυα, τα προγράμματα αυτά δεν μπορούν να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη λειτουργία του συστήματος. Η στιγμή που η επάρκεια τίθεται εξαρχής υπό αμφισβήτηση επιβεβαιώνει ότι η «αυτονομία» είναι περισσότερο όρος παρά πραγματικότητα.
Για τη διασφάλιση της ομαλής και σταθερής παροχής ενέργειας απαιτείται να συνδυάζονται οι ΑΠΕ με μονάδες βάσης, που θα καλύπτουν τις ανάγκες όταν το φυσικό φως ή ο άνεμος δεν επαρκούν. Παράλληλα, χρειάζεται και ενίσχυση των μηχανισμών αποθήκευσης (μικρής ή μεγάλης κλίμακας) ώστε να μειωθεί ο κίνδυνος abrupt διακοπών.
Η εμπειρία δείχνει ότι η πράσινη μετάβαση δεν είναι αυτοεκπληρούμενη συνθήκη. Χρειάζεται προσεκτικός σχεδιασμός, συνδυαστική χρήση τεχνολογιών και πραγματική επάρκεια. Διαφορετικά, η λέξη «αυτονομία» παραμένει περισσότερο ιδέα παρά πρακτική.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου